(રાગ :- ધોળ) ‘દીવા કેરી સગ્ય પુન્યમ કેરો ચંદ વિ’વા કેરી વ્રધ કે વર આવી મળ્યા રે’- એ ઢાળ.

વર નિરગુણ રે થયા સગુણ રૂપ, ઓપે છે અનુપ ભૂપોશિર ભૂપ,

જોઈ જન રૂપ કે નીરખે નાથને રે;

વર દીસે છે દિલના દયાળ,દીન પ્રતિપાળ ભૂપના ભૂપાળ,

કાળશિર કાળ સુખદાયી સાથમે રે. ।। ૧ ।।

વરે પે’ર્યો છે સુંદર સુરવાળ, ઝગે જામાચાળ કંઠે મોતીમાળ,

દીસે છે વિશાળ કે ભલેરા ભાવની રે;

વરે પેર્યો છે જામો જરકશી, કમર લઈ કસી મુખે રહ્યા હસી,

જનમન વસી કે મૂરતિ માવની રે. ।। ૨ ।।

વરને કરે શોભે વેઢ વીંટી, પોંચી પે’રી દીઠી કડે જોત્ય કોટી,

લીધી શોભા લૂંટી કે લોક ત્રણની રે;

સોના સાંકળાં શોભે સુચંગ, બાંયે બાજુબંધ કુંડળ ઉતંગ,

અતિ શોભા અંગ કે અશરણશરણની રે. ।। ૩ ।।

વરને શિરપર સોનેરી પાગ, શું કહે શેષનાગ કે’વા નહિ લાગ,

અમારા જો ભાગ્ય કે હેતે મળ્યા હરિ રે;

કેશર તિલક ભાલને વચ્ચ, પાઘડીને પેચ શોભે શિરપેચ,

લાગી છે લાલચ કે કલંગી કેવી ધરી રે. ।। ૪ ।।

નખશિખ શોભા તે કહી ન જાય, કવિ કંઈ ગાય તે થાપ ન થાય,

મોટો છે મહિમાંય કે અકળ એ નાથ છે રે;

વરે કરમાં લીધી લાલ છડી, પાયે જો મોજડી મોતીએ તે જડી,

વર ઘોડે ચડી કે સંગે સખા સાથ છે રે. ।। ૫ ।।

પરમહંસ બ્રહ્મરસના ભોગી, સંગે સાંખ્યયોગી અંતરે અરોગી,

જે સંત સંયોગી કે સંગે સહજાનંદને રે;

નિષ્કુળાનંદના સ્વામીને જોઈ, મન રહ્યું મોઈ હૈયે સુખ હોઈ,

ભવદુઃખ ખોઈ કે પામ્યા આનંદને રે. ।। ૬ ।।